Skip to main content Scroll Top

Zagwoździk fioletowy, kózkowate. O tym jak wygląda i jakie drewno zasiedla.

Zagwoździk fioletowy to chrząszcz z rodziny kózkowatych, Cerambycidae. Osiąga do 18 mm długości, jego ciało jest spłaszczone i niebieskofioletowe o różnych odcieniach, spód ciała ciemnobrunatny. Bardzo pospolity w lasach iglastych i mieszanych, często spotykany na składnicach drewna, skąd przenosi się do budynków. Zasiedla wyłącznie nieokorowane drewno iglaste, rzadziej liściaste. Więcej o chrząszczach z rodziny kózkowatych przeczytacie tutaj.

Cykl życiowy zagwoździka.

Chrząszcze pojawiają się od maja do lipca, samica składa jaja w szczeliny kory. Z jaj wylęgają się larwy, które żerują między korą a drewnem. Wydrążone przez nie chodniki wypełniają się mączką z trzcinek drewna i cząsteczek kory. Chodniki kończą się kolebkami poczwarkowymi, chrząszcz opuszcza drewno tym samym korytarzem wygryzionym przez larwy. Sam natomiast wygryza niewielki otwór wylotowy w korze.

Zagwoździk fioletowy groźnym szkodnikiem drewna i szkodnikiem muzealnym.

Zagwoździk fioletowy uszkadza nieokorowane miejsca na łaceniu dachów, więźby dachów oraz nieokorowane drewno na składnicach. Uznawany jest także za szkodnika muzealnego, ponieważ może powodować szkody w budynkach w muzeach skansenowskich.

Jak zwalczyć zagwoździka?

W celu ograniczenia inwazji szkodnika należałoby w pierwszej kolejności zadbać o przestrzeganie zasad higieny lasu oraz składowisk drewna, pilnowanie terminów ścinek i wywozu drewna – wszystko o ochronie drewna możecie poczytać w dziale ochrona drewna.

O metodach oraz środkach stosowanych przez firmę DDD Protect w celu zwalczania szkodników drewna przeczytacie w dziale metody zwalczania szkodników drewna.

Więcej z tej kategorii
Clear Filters

Przypomina kształtem wszystkim dobrze znaną biedronkę, jednak jest od niej znacznie mniejszy, ponadto jego pokrywy skrzydłowe ozdobione są charakterystycznym czarno-białym deseniem układającym się w falujące pasy. Dorosłe chrząszcze nie wyrządzają szkód, w głównej mierze odżywiają się nektarem i pyłkami kwiatów. Natomiast larwy stanowią największe zagrożenie, a wyrządzane przez nie szkody mogą być duże. To mrzyk gabinetowy, groźny szkodnik muzealny.

To przedstawiciel chrząszczy z rodziny skórnikowatych, którego larwy są bardzo żarłoczne i potrafią dokonać sporych zniszczeń. Szczególnie niechciany jest w muzeach, gdzie upodobał sobie zbiory entomologiczne. Dokonane przez niego zniszczenia i pozostawiony po jego żerowaniu drobny, brązowy pył mogą świadczyć o jego obecności. To mrzyk muzealny – jak go rozpoznać i przede wszystkim jak zwalczyć?

Nazywany bywa wszą książkową a to z racji ogryzania przez niego papieru i książek. Nie bez powodu zaliczany jest do groźnych i uciążliwych szkodników muzealnych, spotykany jest często w muzeach i bibliotekach. Oprócz tego, że żeruje na papierze, może występować także na skórze i futrze. Mowa o psotniku kołatku, nazywanym również psotnikiem zakamarnikiem. Przyjrzyjmy się bliżej temu małemu gryzkowi: jak wygląda, co lubi i jak się go pozbyć.

Mała, czarna i wydawałoby się zupełnie niegroźna. Mowa o hurtnicy czarnej, zwanej także zwyczajną, gatunku mrówki, która oprócz tego, że jest pożyteczna może wyrządzać spore szkody w naszych mieszkaniach i nie tylko. Zaliczana jest bowiem do szkodników drewna i muzealnych, gdyż odpowiedzialna jest za zniszczenia drewnianych elementów budynków. Dlaczego uszkadza drewno i jakie zagrożenia stwarza.

Spuszczel pospolity to jeden z najgroźniejszych szkodników drewna (szczególnie konstrukcyjnego), przedstawiciel rodziny kózkowatych. Dokonuje sporych zniszczeń w drewnianych budynkach, atakuje meble, pale portowe, pomosty i konstrukcje dachowe. Spotkać go można także w muzeach skansenowskich, w których uszkadza obiekty architektoniczne, dlatego spuszczel uznawany jest za groźnego szkodnika muzealnego. Poznajmy go bliżej.